ТЕ ГЛЕДАМ ВО СЕБЕСИ

Не знам каде ми гледаат очиве.
Уморни.
Ненаспани.
Долж несон,
во себе носат,
избледувајќи
гледајќи те
светеа уште посилно,
нерами дури и на најсветлата
ѕвезда.
Некаде можеби,
борејќи се со себеси,
патувајќи низ себеси,
сфатив
зошто тишините се појаки од зборовите.
За тебе молчев,
и кога бев свој.
Недалеку од недогледот вечен,
вметнат
во излишените сеќавања
исти како и студенава ноќ.
Како оваа немилосрдна ноќ,
будејќи ми денови за некогаш,
а вечерва е сега.
А, сега само освен ладната ноќ,
ништо не можам да ти подарам.
Очиве, не светат како порано.
Шепнувајќи ми,
замини си од прегратката,
недвозволувајќи ми
да те гледам во себеси.